Obok najczęściej występujących zakażeń wirusowych i bakteryjnych, pasożyty są trzecią grupą patogenów będących przyczyną biegunek ostrych lub przewlekłych (twających powyżej 14 dni) u dzieci i osób dorosłych. Pasożyty będące najczęstszą przyczyna biegunek u ludzi to pierwotniaki Giardia intestinalis i Cryptosporidium spp. Prowadzimy tez diagnostykęrzadziej wykrywanych gatunków pasożytów wywołujących biegunki, takich jak Cyclospora cayetanensis, Cystoisospora belli, mikrosporydia (Enterocytozoon bieneusi, Encephalitozoon intestinalis).
Najbardziej narażone na zarażenie pierwotniakami jelitowymi są osoby podróżujące do krajów o klimacie tropikalnym lub subtropikalnym, biorcy przeszczepów i osoby przyjmujące leki immunosupresyjne. Także dzieci i osoby w podeszłym wieku są bardziej narażone na inwazje pasożytnicze. U osób z obniżoną odpornością zarażenia pasożytnicze przebiegają bardziej gwałtownie, np. występują wodniste biegunki prowadzące do odwodnienia organizmu, stany podgorączkowe, bóle brzucha, nudności lub inne nietypowe objawy. Ponadto pasożyty u takich osób mogą zaatakować inne narządy wewnętrzne (tzw. inwazje rozsiane), prowadząc do poważnych schorzeń. Dlatego też bardzo ważna jest szybka i prawidłowa diagnostyka, która skutkuje wdrożeniem skutecznego leczenia przeciwko określonemu gatunkowi pasożyta.
Nasze Laboratorium proponuje badania lub zestawy badań, które mają na celu wykrycie pasożytów najczęściej występujących u osób z biegunką, z naciskiem na zazwyczaj ignorowane pierwotniaki jelitowe. W tych badaniach wykrywamy formy rozwojowe pasożytów lub ich DNA czyli diagnozujemy obecne inwazje, w przeciwieństwie do powszechnie stosowanych technik wykrywania koproantygenów.
Badanie najlepiej wykonać z trzech prób kału pobranych w trzech kolejnych dniach. Z jednej próbki kału można wykonać zarówno oznaczenia metodami mikroskopowymi, jak i i wykrywanie DNA.
Badania mikroskopowe w parazytologii są często podstawową metodą diagnostyki zarażeń pasożytniczych. Są metodami sprawdzonymi, stosowanymi od wielu lat w rutynowej diagnostyce do określenia rodzaju/formy rozwojowej pasożyta. Służą także do szacowania ilości pasożytów w badanej próbie przy zastosowaniu wystandaryzowanych współczynników. Materiałem diagnostycznym może być krew, kał, płyny i wydzieliny ustrojowe, materiał tkankowy i inne. W mikroskopie świetlnym, w świeżym materiale kałowym, wykrywane są formy rozwojowe przywr, tasiemców, nicieni i pierwotniaków. Ponadto badany materiał diagnozuje się po wykonaniu preparatów stałych. Odpowiednio dobrane i opracowane techniki barwienia pozwalają na identyfikację gatunku/rodzaju pasożyta.
Obok najczęściej występujących zakażeń wirusowych i bakteryjnych, pasożyty są trzecią grupą patogenów będących przyczyną biegunek ostrych lub przewlekłych (trwających powyżej 14 dni) u dzieci i osób dorosłych. Pasożyty będące najczęstszą przyczyna biegunek u ludzi to pierwotniaki Giardia intestinalis i Cryptosporidium spp. Prowadzimy też diagnostykę rzadziej wykrywanych gatunków pasożytów wywołujących biegunki, takich jak Cyclospora cayetanensis, Cystoisospora belli, mikrosporydia (Enterocytozoon bieneusi, Encephalitozoon intestinalis).
Najbardziej narażone na zarażenie pierwotniakami jelitowymi są osoby z obniżoną odpornością, czyli dzieci i osoby w podeszłym wieku, biorcy przeszczepów i osoby przyjmujące leki immunosupresyjne, a także osoby podróżujące do krajów o klimacie tropikalnym lub subtropikalnym. U osób z obniżoną odpornością zarażenia pasożytnicze przebiegają bardziej gwałtownie, np. występują wodniste biegunki prowadzące do odwodnienia organizmu, stany podgorączkowe, bóle brzucha, nudności lub inne nietypowe objawy. Ponadto pasożyty u takich osób mogą zaatakować inne narządy wewnętrzne ( inwazje rozsiane), prowadząc do poważnych schorzeń.
Dlatego bardzo ważna jest szybka i prawidłowa diagnostyka, która skutkuje wdrożeniem skutecznego leczenia przeciwko określonemu gatunkowi pasożyta.
Nasze Laboratorium proponuje badania lub zestawy badań, które mają na celu wykrycie pasożytów najczęściej występujących u osób z biegunką, z naciskiem na zazwyczaj ignorowane pierwotniaki jelitowe. W tych badaniach wykrywamy formy rozwojowe pasożytów lub ich DNA (badania molekularne) czyli diagnozujemy obecne inwazje, w przeciwieństwie do powszechnie stosowanych technik wykrywania koproantygenów.
Badanie najlepiej wykonać z trzech prób kału pobranych w trzech kolejnych dniach. Z jednej próbki kału można wykonać zarówno oznaczenia metodami mikroskopowymi, jak i i wykrywanie DNA.
Badanie ogólne kału obejmuje szybkie metody jakościowe pozwalające na wykrycie oocyst, cyst lub jaj pasożytów i stwierdzenie inwazji pasożytniczej. W pewnym stopniu można też oszacować intensywność inwazji pasożytniczej co może być wskazówką dla lekarza decydującego o wyborze leczenia.
Zaleca się trzykrotne wykonanie badania kału w odstępach 1-3 dniowych w przeciągu 10 dni. Taki sposób postępowania znacznie podnosi prawdopodobieństwo wykrycia pasożytów, przede wszystkim nieregularnie wydalanych cyst pierwotniaków. W przypadku podejrzenia giardiozy wskazane jest powtórzenie badania nawet sześciokrotnie w okresie 14 dni.
Badania barwionych rozmazów krwi są ważnym elementem w diagnostyce parazytologicznej. Jest to szybka i sprawdzona metoda jako wstępna diagnostyka w kierunku wszystkich pasożytów krwi. W badaniu możemy określić formę rozwojową pasożyta i oszacować liczbę pasożytów wyrażoną jako parazytemię (procent zarażonych krwinek) lub określić średnią liczbę pasożytów w polu widzenia.
Badania z wykorzystaniem technik biologii molekularnej to jedne z najczulszych i najbardziej specyficznych metod stosowanych w diagnostyce zrażeń pasożytniczych. Badania molekularne opierają się na detekcji materiału genetycznego pasożytów (DNA/ RNA) i pozwalają na identyfikację gatunku/szczepu patogenu. Czułość stosowanych obecnie metod molekularnych (Real-time PCR) pozwala na wykrycie nawet jednej kopii pasożytniczego DNA/RNA w badanym materiale. Materiał do badań mogą stanowić m. in. krew, osocze, kał, fragmenty tkanek, mocz, płyn mózgowo-rdzeniowy. Niewątpliwą zaletą badań molekularnych jest bezpośrednia detekcja pasożyta zaraz po zarażeniu (nie jest konieczne oczekiwanie np. na pojawienie się specyficznych przeciwciał). Dodatkowo oferujemy genotypowanie czyli precyzyjne określenie gatunku/ typu pasożyta w badanym materiale, co może mieć wpływ na dalsze leczenie.
Obok najczęściej występujących zakażeń wirusowych i bakteryjnych, pasożyty są trzecią grupą patogenów będących czynnikiem etiologicznym biegunek ostrych lub przewlekłych (trwających dłużej niż 14 dni) u dzieci i osób dorosłych.
Pasożyty będące najczęstszą przyczyna biegunek u ludzi to pierwotniaki Giardia intestinalis i Cryptosporidium spp. Prowadzimy też diagnostykę rzadziej wykrywanych gatunków pasożytów wywołujących biegunki, takich jak Cyclospora cayetanensis, Cystoisospora belli, mikrosporydia (Enterocytozoon bieneusi, Encephalitozoon intestinalis) i Blastocystis hominis.
Najbardziej narażone na zarażenie pierwotniakami jelitowymi są osoby z obniżoną odpornością, czyli dzieci oraz osoby w podeszłym wieku; biorcy przeszczepów i osoby przyjmujące leki immunosupresyjne oraz osoby podróżujące do krajów o klimacie tropikalnym lub subtropikalnym. U tych osób zarażenia pasożytnicze przebiegają bardziej gwałtownie, np. występują wodniste biegunki prowadzące do odwodnienia organizmu, stany podgorączkowe, bóle brzucha, nudności lub inne nietypowe objawy. Ponadto pasożyty mogą zaatakować inne narządy wewnętrzne (tzw. inwazje rozsiane), prowadząc do poważnych schorzeń.
Dlatego bardzo ważna jest szybka i prawidłowa diagnostyka, która skutkuje wdrożeniem skutecznego leczenia przeciwko określonemu gatunkowi pasożyta.
Odpowiedzią układu odpornościowego na zarażenie pasożytnicze jest między innymi produkcja przeciwciał, unikalnych cząsteczek, które rozpoznają określone struktury patogenów, zwane antygenami. Przeciwciała charakteryzują się swoistością, dlatego też nie istnieje jeden, uniwersalny test pozwalający na określenie różnych przeciwciał. Do najczęściej oznaczanych klas przeciwciał należą wytwarzane na początku zarażenia przeciwciała klasy IgM oraz produkowane później, mogące utrzymywać się latami przeciwciała klasy IgG.
Diagnostyka serologiczna polega na stwierdzeniu obecności lub braku przeciwciał (badanie jakościowe), lub ich stężenia (badanie ilościowe). Celem oznaczania stężenia przeciwciał jest wykazanie kontaktu z czynnikiem patogennym, kontrola przebiegu zarażenia lub procesu leczenia, a także ocena stanu odporności na dany patogen.
Wszystkie rodzaje badań wykonuje się w próbce krwi pacjenta, jaką jest osocze lub surowica, w niektórych przypadkach może to być także np. płyn mózgowo-rdzeniowy.
Bąblowica (echinokokoza) to choroba wywoływana przez larwy tasiemca z rodzaju Echinococcus (E. multilocularis oraz E. granulosus). Dorosłe tasiemce występują u psowatych oraz lisów, jenotów. Człowiek jest żywicielem przypadkowym pośrednim. Do zarażenia dochodzi przez spożycie wody lub żywności skażonej odchodami zawierającymi jaja tasiemca np. przez zjedzenie owoców leśnych z przylepionymi jajami pasożyta. Objawy choroby zależą od lokalizacji torbieli tasiemca. W zależności od gatunku pasożyta umiejscowienie torbieli pasożytniczych może być tylko w wątrobie lub formy potomne rozwijają się także płucach, śledzionie czy oku lub mózgu. W przypadku niskiego poziomu przeciwciał IgG oznaczanych metodą ELISA, wynik dodatni potwierdza się metodą Western-blot.
Badania mikroskopowe w parazytologii są często podstawową metodą diagnostyki zarażeń pasożytniczych. Są metodami sprawdzonymi, stosowanymi od wielu lat w rutynowej diagnostyce do określenia rodzaju/formy rozwojowej pasożyta. Służą także do szacowania ilości pasożytów w badanej próbie przy zastosowaniu wystandaryzowanych współczynników. Materiałem diagnostycznym może być krew, kał, płyny i wydzieliny ustrojowe, materiał tkankowy i inne. W mikroskopie świetlnym, w świeżym materiale kałowym, wykrywane są formy rozwojowe przywr, tasiemców, nicieni i pierwotniaków. Ponadto badany materiał diagnozuje się po wykonaniu preparatów stałych. Odpowiednio dobrane i opracowane techniki barwienia pozwalają na identyfikację gatunku/rodzaju pasożyta.
Kokcydia to jednokomórkowe pasożyty psów i kotów oraz innych zwierząt wywołujące kokcydiozę. Objawy chorobowe występują najczęściej u zwierząt młodych, chorych, starych lub z obniżoną odpornością. Najczęstszym objawem kokcydiozy u psów i kotów jest biegunka, której nasilenie zależy od stopnia zarażenia. W przypadku intensywnej inwazji w kale może pojawić się śluz i krew. Inne objawy towarzyszące zarażeniu kokcydiami to wymioty, brak apetytu i odwodnienie. U zwierząt dorosłych zarażenie przebiega najczęściej bezobjawowo. Kokcydia wykrywane u psów i kotów należą do rodzajów: Cystoisospora, Cryptosporidium, Hammondia, Neospora, Toxoplasma i Sarcocystis. Do zarażenia dochodzi najczęściej na drodze fekalno-oralnej poprzez spożycie cysty/oocyty po sporulacji (Cystoisospora, Cryptosporidium). Innym źródłem zarażenia może być spożycie zarażonego mięsa lub gryzonia (Toxoplasma, Neospora, Hammondia, Sarcocystis).
Kokcydia dosyć powszechnie występujące u królików należą do rodzaju Eimeria spp. Pasożyty w zależności od gatunku zasiedlają komórki jelita cienkiego lub/i grubego, a także komórki nabłonka przewodów żółciowych wątroby. Choroba może objawiać się brakiem apetytu, bólami brzucha, wodnistą biegunką z widocznym śluzem i krwią, bladością błon śluzowych, anemią i apatią. U zwierząt dorosłych zarażenia przebiegają bezobjawowo.
Diagnostyka kokcydiów polega na badaniu parazytologicznym kału w kierunku obecności cyst/oocyst pasożytów. Badanie najlepiej wykonać z trzech prób kału pobranych w trzech kolejnych dniach.
Badanie ogólne kału obejmuje szybkie metody jakościowe pozwalające na wykrycie oocyst, cyst lub jaj pasożytów i stwierdzenie inwazji pasożytniczej. W pewnym stopniu można też oszacować intensywność inwazji pasożytniczej co może być wskazówką dla lekarza decydującego o wyborze leczenia.
Badania barwionych rozmazów krwi są ważnym elementem w diagnostyce parazytologicznej. Jest to szybka i sprawdzona metoda jako wstępna diagnostyka w kierunku wszystkich pasożytów krwi. W badaniu możemy określić formę rozwojową pasożyta i oszacować liczbę pasożytów wyrażoną jako parazytemię (procent zarażonych krwinek) lub określić średnią liczbę pasożytów w polu widzenia.
Badania z wykorzystaniem technik biologii molekularnej to jedne z najczulszych i najbardziej specyficznych metod stosowanych w diagnostyce zrażeń pasożytniczych. Badania molekularne opierają się na detekcji materiału genetycznego pasożytów (DNA/ RNA) i pozwalają na identyfikację gatunku/szczepu patogenu. Czułość stosowanych obecnie metod molekularnych (Real-time PCR) pozwala na wykrycie nawet jednej kopii pasożytniczego DNA/RNA w badanym materiale. Materiał do badań mogą stanowić m. in. krew, osocze, kał, fragmenty tkanek, mocz, płyn mózgowo-rdzeniowy. Niewątpliwą zaletą badań molekularnych jest bezpośrednia detekcja pasożyta zaraz po zarażeniu (nie jest konieczne oczekiwanie np. na pojawienie się specyficznych przeciwciał). Dodatkowo oferujemy genotypowanie czyli precyzyjne określenie gatunku/ typu pasożyta w badanym materiale, co może mieć wpływ na dalsze leczenie.
Nicienie z rodzaju Dirofilaria są stosunkowo nowym zagrożeniem dla psów i kotów w Polsce. Gatunek D. repens przenoszony przez komary i szeroko rozpowszechniony w Europie południowej od kilku lat jest wykrywany w Polsce jako czynnik etiologiczny dirofilariozy skórnej. Najwięcej zarażeń jest odnotowywanych endemicznie w centralnej Polsce. Dirofilaria imitis (nicień sercowy) szeroko rozpowszechniony w USA jest przyczyną dirofilariozy serca i głównych pni naczyniowych. Zarażenia tym gatunkiem są odnotowywane w wielu krajach Europy południowej i centralnej, a w ostatnich latach także w Polsce.
Koinwazja czyli zarażenie więcej niż jednym pasożytem jest naturalnym zjawiskiem występującym u zwierząt. Panele badań umożliwiają wykonanie diagnostyki o szerokim spektrum w trakcie jednego zlecenia badania. W zależności od wybranych badań mogą one być wykonane z jednej pozostawionej próby. Panel infekcji odkleszczowych obejmuje diagnostykę 5 najczęściej wykrywanych patogenów: Anaplasma sp. Borrelia spp. Bartolella sp. Babesia spp. i Hepatozoon canis. W przypadku innych pasożytów można dokonać wyboru 3 lub 4 badań z list A/BM.
Nasze Laboratorium proponuje badania lub zestawy badań, które mają na celu wykrycie pierwotniaków, które najczęściej są przyczyną biegunek lub innych dolegliwości u zwierząt. W tych badaniach wykrywamy DNA różnych form rozwojowych pasożytów, czyli diagnozujemy obecne inwazje nie kopro-antygeny czy przeciwciała. Materiałem do badań może być kał, mocz, bioptaty lub inny materiał biologiczny. Z jednej próbki można wykonać zarówno oznaczenia metodami mikroskopowymi, jak i wykrywanie DNA. Przebadanie trzech prób zwiększa prawdopodobieństwo wykrycia pasożytów.
Diagnostyka serologiczna polega na stwierdzeniu obecności lub braku przeciwciał (badanie jakościowe), lub ich stężenia (badanie ilościowe). Celem oznaczania stężenia przeciwciał jest wykazanie kontaktu z czynnikiem patogennym, kontrola przebiegu zarażenia lub procesu leczenia, a także ocena stanu odporności na dany patogen.
Wszystkie rodzaje badań wykonuje się w próbce krwi, jaką jest osocze lub surowica, w niektórych przypadkach może to być także np. płyn mózgowo-rdzeniowy.
Bakterie Borrelia spp. wywołują chorobę znaną jako borelioza.
Prawidłowe rozpoznanie boreliozy zależy od odpowiedniego postępowania diagnostycznego, na który składa się dobór odpowiednich metod, antygenów diagnostycznych oraz prawidłowa interpretacja wyników.
W diagnozowaniu boreliozy stosuje się test ELISA, w celu oznaczenia swoistych przeciwciał IgM lub IgG, w zależności od postaci klinicznej.
W celu weryfikacji wyników pozytywnych uzyskanych metodą ELISA wykonuje się dodatkowo test potwierdzający - Western blot.
Toksoplazmoza jest chorobą wywoływaną przez pierwotniaki Toxoplasma gondii.
Żywicielem ostatecznym pierwotniaka jest kot domowy, który wraz z kałem wydala oocysty pasożyta. Koty zarażają się poprzez spożycie wody lub karmy skażonej oocystami, surowego mięsa zawierającego cysty tkankowe pasożyta lub poprzez łożysko, z kotki na potomstwo.
Zarażenie Toxoplasma u zwierząt zwykle przebiega bezobjawowo. Objawami zarażenia mogą być zaburzenia w rozrodzie, zamieranie zarodków i poronienia. U młodych kotów obserwuje się brak apetytu, osowiałość, biegunkę, wzrost temperatury ciała i wzmożone pragnienie. Choroba może doprowadzić do skrajnego wyczerpania zwierzęcia i śmierci.
Toksoplazmoza jest chorobą niebezpieczną dla ludzi.
W diagnostyce toksoplazmozy oznaczane są specyficzne przeciwciała klasy IgG.
Chlamydioza to choroba wywoływana przez bakterie gram ujemne Chlamydophila. Jest to choroba ludzi i zwierząt, a w zależności od gatunku wywołuje różne objawy. Chlamydophila felispowoduje chorobę kotów domowych. Głównym objawem wskazującym na zakażenie bakterią jest zapalenie i obrzęk spojówek oraz nieżyt nosa i problemy z oddychaniem. Infekcja występuje częściej u kotów rasowych, ze względu na łatwiejsze przenoszenie w skupiskach kotów, takich jak hodowle czy wystawy. Najczęściej atakuje kocięta i młode koty poniżej pierwszego roku życia. Chlamydioza jest także chorobą niebezpieczną dla ludzi.
W diagnostyce chlamydiozy wykorzystuje się testy immunoenzymatyczne, posiewy bakteriologiczne i metody molekularne. Wykrycie przeciwciał klasy IgG może potwierdzić zakażenie u nieszczepionych kotów.
Dirofilarioza to choroba psów wywoływana przez nicienia Dirofilaria immitis (inaczej: psi nicień sercowy), jest przenoszona przez komary. Nicienie umiejscawiają się w tętnicy płucnej i prawej komorze serca, dochodzi do zwężenia światła tętnicy i zaburzenia pracy zastawek. Objawami choroby są duszność, osowienie i szybkie męczenie się zwierząt, a także obrzęki, wodobrzusze, powiększenie wątroby oraz zapalenie nerek.
Do diagnozowania dirofilariozy wykorzystuje się test immunologiczny wykrywający antygeny pasożyta we krwi obwodowej psa.
Choroba układu nerwowego często występująca u gryzoni i królików. Wywołuje ją pierwotniak Encephalitozoon cuniculi. Pasożyt przenoszony jest przez mocz, do zarażenia dochodzi poprzez zanieczyszczoną karmę i wodę.
Psy i koty również mogą zarazić się tym pasożytem, jednak po zastosowaniu odpowiedniej kuracji zostają całkowicie wyleczone. Pierwotniakiem mogą zarazić się również ludzie, jednak w większości przypadków są to osoby o bardzo osłabionej odporności, pacjenci chorzy na AIDS lub dotknięci infekcjami tropikalnymi.
U królików stwierdza się zaburzenia ze strony centralnego układu nerwowego, takie jak silny niepokój, drgawki, ataksja, porażenia, ruchy rotacyjne wokół własnej osi ciała. Charakterystycznym objawem choroby jest skręt szyi i przekrzywianie łebka (kręcz szyi).
W diagnozowaniu kunikulozy stosuje się test immunoenzymatyczny, w celu oznaczenia swoistych przeciwciał klasy IgG.
Neosporoza to choroba wywoływana przez pasożytniczego pierwotniaka Neospora caninum.
Pasożyt został odkryty stosunkowo niedawno, około 30 lat temu. Psy są żywicielami ostatecznymi Neospora i wraz z kałem wydalają oocysty pasożyta. Żywicielami pośrednimi jest wiele gatunków zwierząt dzikich i domowych (np. krowy). Pierwotniak umiejscawia się w układzie nerwowym, mózgu, rdzeniu kręgowym, a także w sercu, wątrobie, mięśniach i tkance podskórnej.
Sporadycznie w określonych warunkach do zarażenia może dojść poprzez zjedzenie przez psa mięsa (wołowego) zawierającego cysty tkankowe pasożyta. Najczęściej jednak jest to zarażenie śródmaciczne, z matki na potomstwo. U dorosłych psów inwazja przebiega najczęściej bezobjawowo. Jednak mogą wystąpić objawy neurologiczne, zapalenie płuc, zapalenie wątroby, mięśnia sercowego i innych mięśni oraz guzkowate zapalenie skóry. U ciężarnych suk może dochodzić do zaburzeń w rozrodzie, np. zamierania zarodków w macicy, ronień, zmniejszenia liczebności miotów, może dochodzić do rodzenia się słabych lub martwych szczeniąt. U szczeniąt objawami neosporozy są zaburzenia ze strony układu nerwowego, niedowłady lub porażenia kończyn, bardzo charakterystyczny nadmierny wyprost kończyn tylnych, drgawki, bolesność i zanik mięśni, zaburzenia ruchomości stawów.
Neosporoza została uznana za główną przyczynę ronień u krów.
Neosporozy nie stwierdzono u ludzi.
W diagnostyce neosporozy stosuje się testy immunologiczne oraz molekularne.
Detection of the DNA of selected pathogens in whole blood using molecular techniques (PCR, nested PCR).
If the DNA of Borrelia sp. is detected in the tested sample, additionally, DNA is sequenced to confirm the species (Borrelia burgdorferi sensu lato or Borrelia miyamotoi).
IMPORTANT! Detection of Borrelia miyamotoi is possible ONLY using molecular methods. There are NO SEROLOGICAL test for detection of specific antibodies, so far.
Diagnosis of borreliosis depends on the appropriate diagnostic procedure: selection of the appropriate diagnostic methods, as well as the correct interpretation of the results and clinical signs.
According to the recommendation of the Polish Society of Epidemiologists, serological diagnosis is a two-step process. The diagnostic protocol includes the use of ELISA (enzyme-linked immunosorbent assay) screening tests to detect specific IgM or IgG antibodies and Western blot, to verify the results obtained by ELISA.
Specific antibodies against antigens of Borrelia burgdorferi s.l. may be detected in the serum, plasma or CSF (Cerebrospinal Fluid).
MONITORING OF THERAPY - EUROLINE (EUROIMMUN AG, Luebeck, Germany)
EUROLINE tests are used for the diagnosis of borreliosis as well as monitoring of the effectiveness of therapy. In these tests, specific antibodies against a highly immunogenic antigen (VIsE) are detected. VlsE (variable major protein-like sequence, expressed) is a surface protein of Borrelia burgdorferi which plays a key role in the survival strategy of Borrelia. A recombinant VIsE antigen is used as an early-stage disease marker (regardless of the species) which enables the identification of atypical reactions and ensures a high sensitivity.
Monitoring the effectiveness of treatment is a two-step process and is based on determining the antibody titer against VIsE just before treatment and 8-12 weeks after the end of antibiotic therapy.
In the case of an effective treatment, the level of anti-VIsE antibodies is rapidly lowered to below detectable levels, while other antibodies may still be detected by ELISA.
Detection of DNA of selected pathogens in ticks collected from humans and animals using molecular techniques (PCR, nested PCR).
